خواص اتیلن گلیکول

به دلیل وزن مولکولی کم و طبیعت پر جنب و جوش، می تواند تحت واکنش هایی مانند استری شدن، اتریفیکاسیون، الکل شدن، اکسیداسیون، استالیزاسیون و کم آبی قرار گیرد.
مشابه اتانول، عمدتاً می تواند با اسیدهای معدنی یا آلی واکنش داده و استرها را تشکیل دهد. معمولاً فقط یک گروه هیدروکسیل ابتدا واکنش نشان می دهد. پس از افزایش دما و افزایش مقدار اسید و غیره، هر دو گروه هیدروکسیل می توانند استر تشکیل دهند. هنگامی که با اسید نیتریک مخلوط با اسید سولفوریک واکنش می دهند، دی نیترات ها تشکیل می شوند. کلریدهای اسیدی یا انیدریدهای اسیدی به راحتی بین دو گروه هیدروکسیل استر تشکیل می دهند. هنگامی که اتیلن گلیکول تحت اثر یک کاتالیزور (دی اکسید منگنز، اکسید آلومینیوم، اکسید روی یا اسید سولفوریک) گرم می شود، آبگیری درون مولکولی یا بین مولکولی ممکن است رخ دهد. اتیلن گلیکول می تواند با فلزات قلیایی یا فلزات قلیایی خاکی واکنش داده و آلکوکسید تشکیل دهد. معمولاً فلزات در گلیکول حل می شوند تا مونو آلکوکسید به دست آید. اگر این آلکوکسید (مانند اتیلن گلیکول مونوسدیم) تا 180-200 درجه در جریان هیدروژن گرم شود، دی سدیم اتیلن گلیکول و اتیلن گلیکول می‌توانند تشکیل شوند. . علاوه بر این، حرارت دادن با اتیلن گلیکول و 2 مول متوکسید سدیم می تواند دی سدیم اتیلن گلیکول ایجاد کند. دی سدیم اتیلن گلیکول با آلکیل هالیدها واکنش داده و مونو اتر یا دیترهای اتیلن گلیکول را تشکیل می دهد. دی سدیم اتیلن گلیکول با 1،{3}}دیبروموتان واکنش داده و دی اکسان را تشکیل می دهد. علاوه بر این، اتیلن گلیکول نیز به راحتی اکسید می شود. بسته به اکسیدان مورد استفاده یا شرایط واکنش، می توان محصولات مختلفی مانند گلیکول آلدهید HOCH2CHO، گلیوکسال OHCCHO، اسید گلیکولیک HOCH2COOH، اسید اگزالیک HOOCCOOH، دی اکسید کربن و آب تولید کرد. برخلاف سایر دیول ها، اتیلن گلیکول می تواند پس از اکسیداسیون پریودات دچار بریدگی زنجیره کربنی شود. اغلب می توان از اتیلن گلیکول به جای گلیسیرین استفاده کرد. در صنایع دباغی و داروسازی به ترتیب به عنوان آبرسان و حلال استفاده می شود. مشتقات اتیلن گلیکول دی ترات ها مواد منفجره هستند. مونومتیل اتر یا مونو اتیل اتر اتیلن گلیکول یک حلال خوب است، مانند یک عامل سلولی HOCH2CH2OCH3 که می تواند الیاف، رزین ها، رنگ ها و بسیاری از مواد آلی دیگر را حل کند. اتیلن گلیکول دارای قابلیت انحلال قوی است، اما به راحتی متابولیزه و اکسید می شود تا اسید اگزالیک سمی تولید کند، بنابراین نمی توان آن را به عنوان یک حلال به طور گسترده مورد استفاده قرار داد.